Daar zit ik dan op Hong kong airport, ik heb Japan al verlaten helaas. Nog een paar uurtjes en dan zit het er echt op. Tijd om even terug te denken aan alles wat ik in de afgelopen weken heb meegemaakt.

Wat ik heel erg zal missen is:

  • De mensen die zo behulpzaam zijn en zodra je ook maar met je kaart staat te wapperen je naar je bestemming brengen. En de mensen die je leert kennen doen alles om het naar je zin te maken.
  • De beleefdheid van de mensen en hoe ze met elkaar omgaan. En ze zijn oprecht geinteresseerd in jou.
  • Hoe ik me thuis heb gevoeld hier, de cultuur is dan wel compleet anders toch voelen veel dingen hetzelfde aan. En er wordt hier ook aardig veel gefietst.
  • De natuur, overal groen en in elke plaats weer verschillend
  • De japanse tuinen en het traditionele Japan met de oude samurai en geisha districten.
  • De Ryokan met de papieren houten schuifdeurtjes, het voelt allemaal zo knuz en gezellig en sereen tegelijk met de Japanse tuin.
  • De onsen, ik ben ondertussen gewend aan de hele hete baden en het is een heerlijke ontspanning aan het einde van de dag.
  • Het eten,  van sushi tot rijstmaaltijden en noodlegerechten. Ik vind het heerlijk. En overal krijg je meteen water ingeschonken of groene thee.
  • De foodcourts waar je heerlijke hapjes kunt uitproberen.
  • Hoe goed alles is geregeld, overal staat aangegeven waar je naartoe moet en waar je netjes in rijen moet wachten. Hierdoor is het nooit dringen maar geduldig achter elkaar instappen.
  • De treinen, erg comfortabel, met je railpass overal in en uitstappen en precies op tijd en de conducteur die na elke keer als hij een coupe verlaat even omdraait en een buiging maakt.
  • De grote steden waarin je de meest gekke amusementshallen en entertainment mogelijkheden ziet. En altijd elke dag is alles tot laat open.
  • Hoe schoon het overal is ondanks dat er bijna geen prullenbakken zijn.
  • Hoe snel je hier van de ene naar de andere plaats kunt reizen en in een totaal andere wereld kunt uitstappen.
  • De drankautomaten overal op elke hoek van de straat met de heerlijke iced coffee, en hier kost een flesje gewoon hetzelfde als in de supermarkt.
  • De groene thee, hier wordt ik tenminste niet raar aangekeken als ik tijdens het uit eten groene thee wil. 
  • Hoe veilig het is en dat je niet bang hoeft te zijn dat je belangrijke spullen worden gestolen.
  • De bento, een lunchbox met vanalles erin die je overal kunt kopen en lekker in een park op kunt eten.
  • De 7eleven supermarkt die 24 uur open is en waar je zelfs daar goede en goedkope sushi kunt kopen.
  • De tempels en het geloof, zijn indrukwekkend en ze hebben voor alles iets dat goed geluk brengt.
  • De WC’s met de verschillende sproeiertjes.
  • Het goed georganiseerde openbaar vervoer met aantrekkelijke dagkaarten en goedkope losse kaartjes.
  • Hoe je onder de indruk kunt raken van de grootsheid van dingen zoals de stad Tokyo maar ook de duizend jaar oude bomen om je heen.
  • Hoe je wordt aangestaard vooral door kinderen alsof je een vreemd wezen ben in de kleinere minder toeristische plaatsen.
  • Overal schattige knuffeltjes en leuke kleurrijke gadgets.
  • De actieve oude omaatjes in de trein die zo vriendelijk naar je lachen en buigen.

 

Dan heb je natuurlijk ook dingen die ik niet zou missen als ik weer terug ben in Nederland zoals:

  • Het geslurp tijdens het eten, daar kon ik maar niet aan wennen.
  • Hoe nederig Japanners zijn en ook als ze iets niet weten je toch proberen te helpen en dan de verkeerde kant opsturen. Ik heb het gevoel dat je ook nooit hun ware aard ziet.
  • Dat Japanners laat aan komen in een hostel en heel vroeg weer weg gaan en een heleboel ritselende tasjes bij zich hebben. De paar keer dat ik in een dorm sliep is me dat echt opgevallen en er zijn opvallend veel Japanners die gebruik maken van een hostel.
  • De vele metro uitgangen die heel ver uit elkaar liggen zodat je weer veel meer moet lopen als je de verkeerde kiest.
  • De afstanden en grote en lange wegen in de grote steden.
  • De vele trappen op en af overal. Om een grote weg over te steken, naar een station of een tempel, een mooi uitzicht enz.
  • De taalbarriere is soms jammer omdat vooral als je iets geweldig vond of iemand dankbaar bent dit wilt delen en uitdrukken maar omdat ze bijna geen engels kunnen is dit lastig.
  • In de kleine steden als er geen engels word gebruikt en alleen Japanse tekens dan wordt het wel erg puzzelen en wordt je wel beperkt in het reizen.
  • Als je ergens wilt eten in en klein eettentje word je overdreven begroet en overdreven bedankt en uitgezwaaid meestal in een zeikerig schel stemmetje. En omdat er nogal wat mensen in en uit komen hoor je tijdens het eten door iedereen van de bediening de hele tijd dezelfde woorden roepen.
  • Dat vaak de mooiste ruimtes om te gaan zitten om iets te gaan eten of drinken rokersgebieden zijn.
  • Het sjouwen van mijn toch weer veel te zware backpack vanaf het station naar de accommodatie in veel te warm weer.
  • Het ongelofelijk veel zweten waardoor ik zelfs een speciaal handoekje heb aangeschaft die alle Japanners bij zich hebben. (die kan ik nu wel weggooien)
  • De veel te dunne kussentjes en soms met pitjes gevuld en dunne matrasjes. Heb ik toch nog iets aan mijn sofshelljack en trui gehad als, opvulling.
  • De zoete lekkernijen gevuld met rode bonen of zwarte sesam. Dan denk je dat je een lekker cakeje krijgt en dan zit er een vieze vulling in. En er is alleen wit brood te krijgen overal dus een volkorenboterham met kaas zou ik ook wel weer lusten.

Ja misschien is het wel goed als ik weer naar huis ga…

 

De ochtend in Nagasaki had ik eerst de baas van het hostel nogmaals heel erg bedankt voor alle hulp en steun. Daarna naar de tandarts voor nog een behandeling, ook daar weer super aardig. Zullen ze daar ook wel niet vaak meemaken dat er een Nederlandse in de tandarts stoel beland. Na veel buigingen en Arigatou’s (bedankjes)  met de bus naar de laatste plaats van mijn reis Fukuoka. En we eindigden op zijn Japans in een traditionele Ryokan, en lekker ruim om al mijn souvenirs die ik nog ging kopen te kunnen uitstallen.

image

 

Mijn laatste dagen stonden ook in het teken van shoppen, ik had tot nu toe gewacht om niet alles te hoeven meeslepen want mijn backpack was al zwaar genoeg. En shoppen dat kun je hier wel heb ik gemerkt, weer veel grote warenhuizen maar ook straatjes met meer traditionele winkeltjes en ook veel eten.

image

 

Ik had ook nog even een Japans hondje kunnen aanschaffen als gezelschap voor Borea. Door het zien van deze hondjes in veel te kleine hokjes mis ik mijn hondje.

image

In de avond kun je elke dag tot 22.00 uur s’ avonds gewoon door blijven gaan met winkelen. Ik had natuurlijk weer veel te veel gelopen doordat je ondergronds ook honderden winkels hebt en als je dan boven komt je volledig je orrientatie kwijt bent en natuurlijk net de verkeerde kant op loopt.

image

image

Deze laatste dagen wilde ik ook nog even genieten van het Japanse eten en iets wat ik nog niet geprobeerd had was de Japanse bakplaat. Dit ken ik ook wel van Nederland en het vlees was weer heerlijk.

image

Na het eten en het vele wandelen mezelf in mijn Japanse badjas gehesen en voor een van de laatste keren naar de Onsen om lekker te badderen.

image

Op een of andere manier slaap ik niet zo goed in op de tatami matten op de grond en het is ook erg gehorig maar daar heb ik hele goede oordopjes voor. Dus na een niet zo’ n goede nachtrust lekker rustig aan gedaan en vandaag zou ik nog eens even lekker gaan genieten en relaxen. Sorry maar het was echt prachtig weer dus het was echt ideaal voor het strand, het was dan wel een gemaakt strand maar prima om mijn laatste dag te beginnen (jullie mogen mij over een paar uurtjes confronteren en gek maken als ik weer kou moet lijden in Nederland)

image

image

Toen eventjes allerlei robotten bewonderen bij Robosqaire met de nodige demonstraties hoe goed ze kunnen dansen, lopen en praten. Ik heb  niet echt hele nuttige robots gezien.

image

image

Toen tijdens wat shoppen Yakitori (stukjes vlees op een stokje) en een rijstbal gehaald. Ik ben ondertussen volledig aangepast aan de Japanse leefstijl met mijn rijstbal als lunch. Heb nog net geen lunchbox aangeschaft in een driehoekige vorm waar precies een rijstpakketje in past. Hier maken ze in de ochtend rijst klaar met groente en specerijen erdoor, gedroogde visjes of een vulling van vlees of vis. Daar maken ze een bal van en nemen ze mee voor lunch. De rijst is hier heel kleverig dus daarom ook makkelijker te eten met stokjes. Met mijn lunch had ik het park opgezocht in Fukuoka om rustig te eten en te genieten van de rust. Hier zie je mensen fietsen en joggen en dan krijg ik zelf ook wel weer zin om te gaan sporten.

image

Ben even in slaap gevallen bij het park, toen toch maar opgestaan omdat ik nog niet alle souvenirs had verzameld die ik wilde. Soms kom je dan ook winkels tegen met een engelse benaming, maar volgens mij hebben ze geen idee wat het daadwerkelijk betekent en gebruiken ze gewoon omdat het cool klinkt. Deze benaming was op zich wel goed gekozen omdat daar een winkelcentrum was met alleen maar trashie en foute kleding en schoenen met nog hogere hakken.

image

 

Die avond nog maar eens genoten van een heerlijke maaltijd, iets luxer dan normaal want nu ook genoten van heerlijke sashimi.

image

In de avond nog een heel gesprek gehad met een Duitser die hier was voor een gamingbeurs. Zelfs als je Japans geleerd hebt zijn de dialecten in Noord en Zuid zo anders dat sommige woorden op elkaar lijken. Zo probeerde hij in Japans uit te leggen dat hij hier voor zijn werk was op een gaming beurs in Tokyo. Schijnbaar lijkt gamingbeurs in het Japans veel op het woordje gevangenis. Waardoor de Japanner had verstaan dat hij in Tokyo in de gevangenis had gezeten. Dus als je Japans gaat leren moet je er heel goed de tijd voor nemen en alle accenten uit elkaar halen. Na een betere nachtrust was het dan echt zover. In de middag ging ik Japan verlaten. Omdat ik de ochtend nog tijd had eerst rustig ontbeten en toen nog even helemaal ZEN worden in een Japanse tuin.

image

image

Na de Japanse tuin nog een heerlijk noodle soepje weggeslurpt voor de laatste keer en daarna was het dan echt zover. Tijd om Japan vaarwel te zeggen, het was een geweldig avontuur waar ik me helemaal thuis voelde ondanks de totaal andere cultuur. Een van de weinige landen waar ik echt nog wel eens terug zou willen gaan. Iemand?? voor de volgende keer.

BYE BYE Japan!

image

Mijn locatie .

Comments 4 Reacties »

 

Als je geweldige hoogtepunten hebt meegemaakt kun je ook een keer dieptepunten verwachten. Nou helaas heb ik in Nagasaki ook een klein dieptepunt meegemaakt. Twee maanden geleden was een vulling van mijn voortand afgebroken en opnieuw gefixt. Sinsdien bleef het een beetje gevoelig en af en toe tijdens mijn reis had ik er last van. Gisterochtend toen ik met de bus naar Nagasaki vertrok omdat mijn railpass inimiddels is verlopen begon ik erge tandpijn te krijgen. Ik herkende de pijn en wist dat het niet de goede kant op ging. De rest van de dag in Nagasaki was heerlijk ondanks de tandpijn, door regelmatig te spoelen met koud water ging het wel. Het was een prachtige zondag en het was leuk om te zien dat ze lekker naar buiten gaan met de familie. Eerst waren er weer optredens in de haven van lokale dansgroepen waar ik ondertussen aardig fan van ben geworden, en ook deze waren weer erg energiek en grappig. Daarna in het park bij de haven rondgelopen en wat dim sum op een bankje gegeten. Ondertussen om me heen kijkend hoe iedereen zich vermaakte met voetballen, honkbal, vliegeren, de hond uit laten en vissen. Daarna naar Glover garden waar de Europese invloeden in Nagasaki duidelijk werden. Nagasaki was een handelstad en een tijdje was Nederland het enige land dat in Japan mocht verblijven om te handelen maar daar zou ik later nog naar toe gaan. Na de Europese huisjes en tuinen was er in plaats van een tempel eens een van de weinig overgebleven katholieke kerken. Het katholieke geloof werd vroeger lange tijd verboden.

In de avond ging ik met een kabelbaan naar een uitzichtpunt voor een mooi uitzicht over de stad. Het is een erg gemoedelijke stad en ik voel me hier thuis door de mix van Europa en Japan en gezellig aan de haven. Maar ondertussen begon mijn tandpijn heviger te worden en ik begon me zorgen te maken. Eerst dacht ik dat ik het nog wel kon vol houden tot in Nederland, maar s’ nachts werd al snel duidelijk dat ik toch ech naar de tandarts moest. Na een slapeloze nacht en ondertussen was behalve mijn tandpijn de pijn ook naar boven getrokken en boven mijn lip opgezwollen (en nee hier heb ik geen foto van gemaakt want ik zag er niet uit). Dit was niet goed, en om half zeven ging ik kijken of er al iemand was om mij te helpen. Niemand op, ondertussen FBTO gebeld en melding gemaakt. Er hangt een hangmat in de kamer en even later merkte ik pas op dat er daadwerkelijk iemand in lag. Ondertussen een meid die op de bank in het kantoortje lag te slapen geprobeerd wakker te maken. Jezus wat sliep die vast en ze begreep er helemaal niks van wat ik probeerde duidelijk te maken, ondertussen in tranen van vermoeidheid en pijn. De jongen van de hangmat was ook wakker geworden, een Japans rasta/ hippie type. Hij begreep me gelukkig wel maar kon me niet echt helpen. Ze bleven maar een beetje vaag en zeggen dat de tandarts pas om 10.00 uur open gaat. De meid wilde alweer terug gaan slapen en ik toch echt blijven proberen dat ze iets konden regelen. Ze hebben nog iets op internet opgezocht maar moest helaas echt wachten dus ik verdrietig terug naar bed, wel met twee pijnstillers die ik van hun had gekregen en ik hoopte dat dit sterker was dan de paracetemol. Ik had de avond ervoor zelfs een klein flesje Sake gekocht zodat de alcohol me misschien nog kon helpen om de pijn te verlichten. Na een uurtje weer naar beneden en godzijdank was de aardige baas van het hostel er. En hij kon me gelukkig helpen en wist een tandarts die engels spreekt. Toen hij het ging opzoeken ging de rasta Japanner een vaag verhaal ophangen over toen hij ziek was en hij in de jungle is genezen en hoe de mind en the body work together blabla, ik had hem bijna willen slaan op dat moment. Ik heb nu echt geen medicijnman nodig maar een tandarts! Een combinatie van slaapgebrek en pijn zorgt niet echt voor een rustgevende geest. Uiteindelijk bracht de baas van het hostel mij naar de tandarts om negen uur maar ze gingen echt pas om tien uur open, ongeloofelijk ik dacht dat Japanners zo hard werkten. De tandartsen doen het schijnbaar rustig aan op maandagochtend, er is ook geen noodnummer dat je kunt bellen. Dus om tien uur weer terug, het stadium dat ik me zorgen maakte dat ik in een vreemd land naar een tandarts moest die niet goed engels spreken was ik lang voorbij. Wat ben ik blij dat ik in Japan reis en niet ergens op het platteland in India of Afrika want dan zou ik me wel zorgen maken over de zorg daar. Eenmaal daar ging het vrij snel en via de baas van het hostel kon ik terecht. Na wat uitleg maakte hij een foto en toen werd al snel duidelijk dat er een infectie zat dat zich ondertussen verspreidde. De zenuw was ondertussen afgestorven dus mijn tand voelde ik niet meer godzijdank, de tandarts heeft het opengemaakt en alle rotzooi eruit gestofzuigd. Dat nam de druk ook weg en de zwelling verdween al een klein beetje. Morgen in de ochtend moet ik terug komen voor nog een behandeling en een noodvulling, ondertussen medicatie meegekregen. Ze waren erg aardig daar en geinteresseerd in waar ik al gereisd had. De rekening was gelukkig te betalen maar wat een opluchting dat er iets aan gedaan is en dat het wordt opgelost, al moet ik Nederland ook weer naar de tandarts. Help! nog meer kosten.

Na deze behandeling wilde ik bijna huppelend door Nagasaki, zo opgelucht en geen pijn meer. Wat kun je dan blij zijn en ondanks dat ik wel moe was kon ik toch nog een beetje van de middag genieten. In de middag veel geslenterd en Dejima bezocht. Dit is een dorp wat is nagebouwd en waar vroeger alleen de VOC als enig buitenlands land in Japan mocht verblijven en handelen. De huizen zien er niet echt Nederlands uit, daarvoor was het misschien te lang geleden maar af en toe hoorde je de Nederlands taal en zag je wat van een Europees interieur terug. Nu even lekker wat eten in de haven, gelukkig kan ik weer normaal eten en drinken en morgen naar mijn laatste bestemming.

 

image

 

 

image

image

image

image

image

image

image

image

image

image

image

image

 

image

image

image

image

image

image

Mijn locatie .

Comments 7 Reacties »

 

Hier volgt een verslag van een van mijn hoogtepunten van de reis door Japan. Yakushima was gewoon fantastisch, ik heb zoveel WOW momenten gehad de afgelopen dagen. Dit eiland is heel bijzonder.

Ik kwam eerst in Kagoshima aan vanuit Hiroshima om de volgende dag de ferry te nemen naar Yakushima eiland. Ik had die dag weer erg last van vermoeidheid, en het was een beetje de dag proberen door te komen in Kagoshima. Een beetje rondgelopen daar als een kip zonder kop en op de weg terug de verkeerde tram genomen waardoor ik lang op een lokaal stationnetje moest wachten voor een trein naar mijn hostel. In het hostel onmoette ik een groepje meiden die mee gaan doen aan een vrijwilligerstraject op Yakushima om schildpadden te helpen. Ondanks dat ik al heerlijk gegeten had in een klein noodlesoep tentje kreeg ik wat hapjes van hun om te proberen. Ze hadden van allerlei Japanse snacks en ik heb voor het eerst iets gegeten wat ik echt niet lekker vind. Gefermenteerde bonen, het zijn bruine bonen in een heel slijmerig plakkerig goedje.  Het schijnt wel heel gezond te zijn. Ik had ondertussen afgesproken om te proberen de vroege boot te nemen en dan samen met een hun een autootje te huren om het eiland rond te gaan. Zij zaten al een paar dagen in Kagoshima vast omdat de boot niet ging vanwege een zware  Typhoon. Ik kwam weer precies op het goede moment. Ik begon me wel een beetje zorgen te maken of ik  misselijk  zou worden op de boot. In de avond nog samen met hun naar een public bath geweest, ik had al gehoord van een backpacker over een heetwaterbad met elektriciteit. Hij wist er toen niks van en schrok zich kapot toen hij in een keer schokken voelde. In deze public bath was ook een apart gedeelte met elektrische schokken, en het is maar goed dat zij mij daar even op wezen. Het is bedoeld voor massage maar ik vind water en elektriciteit maar een eng idee. Ik moest het natuurlijk wel proberen, alleen met mijn hand. En het voelt als schrikdraad maar dan door je hele hand en iets minder heftig maar ontspannend vind ik het niet. Daarna in de hele hete onsen, dat voelde net als een kreeft die levend wordt gekookt. Maar hierna kon ik lekker naar mijn bedje om te slapen.

De volgende dag vroeg op, helaas bleken alle snelle boten vol en moesten we met de ferry die er ruim 4 uur over deed. Dit was wel een stabiele grote boot. De Japanse waar ik een auto mee zou huren zat helaas in de snelle boot. Maar in de middag toen ik aankwam in Yakushima en de andere meiden van het vrijwilligersproject had uitgezwaaid ontmoette in het hostel een Nederlandse meid. Dat is voor het eerst. Meteen afgesproken om een strand op te zoeken. Maar de bussen rijden hier niet vaak dus we waren gedwongen om een plaats op te zoeken waar je wel kon zwemmen maar geen echt strand. Toch voor het eerst in de Pacific ocean gezwommen en het was heerlijk weer dus lekker relaxen.

image

 

In de avond de lokale specialiteit geprobeerd, een flying fish. Ondertussen had Jildau me uitgenodigd om een hele lange hike te gaan maken. Zij had afgesproken met een Noor, een Duitser en een belgische om heel vroeg op te staan en een bekende lange hike van meer dan 8 uur te maken met als eindbestemming de oudste en grootste boom van Japan. Ik had al plaatjes gezien en het moest prachtig zijn maar het was wel heel intensief. Dus ik heb de rest van de middag getwijfeld en uiteindelijk besloten dat ik er toch voor zou gaan. In mijn eentje zou ik zoiets nooit doen maar een groep leek het me ook wel gezellig. 

 

image

 

De volgende dag moesten we om 4 uur opstaan! Ja je leest het goed. We moesten de eerste bus naar het startpunt hebben om ook de laatste bus te kunnen halen na het hiken om weer terug te komen.  Het was nog pikkedonker buiten en een beetje gespannen zat ik in de bus en gingen  we langzaam steeds meer omhoog. Bij het startpunt was het een beetje zoeken waar we moesten beginnen aangezien het nog steeds donker was. Wat was het fijn dat Felix de duitse jongen Japans kon en hij heeft heel vaak geholpen met de juiste weg. Nou daar begonnen we dan aan onze hike met zijn vijfen.  Langzaamaan werd het steeds meer licht en kwamen de eerste WOW momenten, wat is dit mooi.

image

image

image

Na heelveel klimmen over rotsen, houten trapjes, boomstronken en riviertjes te hebben overgestoken kwamen we uiteindelijk na een laatste steile klim waarbij je je echt moet vasthouden aan bomen bij een uitzichtpunt.  Het was onbeschrijfelijk om in een keer uit het donkere bos op een rots te klimmen met een prachtig uitzicht en de ochtendzon op je huid te voelen. Dit was al een hoogtepunt na twee uur wandelen en we  waren nog maar net begonnen.

image

image

 

Dit woud is net een sprookjesbos met die mega grote rotsen en hele oude bomen. Als je hier loopt en ik zou aan kinderen vertellen dat hier kabouters en elfjes leven dan zouden ze me allemaal geloven.

 

image

image

 

Uiteindelijk duurde het eindeloos (zo voelde het in ieder geval) totdat we bij het eindpunt kwamen. En het erge is dat je je bewust bent dat je hetzelfde stuk weer helemaal terug moet. En het was weer bijna alleen maar klimmen via trappetjes en rotsen. Dan komt soms even de gedachte naar boven: waar ben ik weer aan begonnen. En Felix vroeg regelmatig aan een Japanner hoe ver het nog was en elke keer kregen we een ander antwoord. Dus daar hadden we ook niks aan. Maar aan alles komt een eind en jawe, we hebben het gehaald. De grootste en oudste boom van Japan hebben wij gezien!

image

Daarna moest iedereen eerst even naar de WC wat nog eens een kwartier verder was en nog meer klimmen. Dat was 1 WCtje voor een heleboel hikers en dat was te ruiken dus een heel snel bezoekje aan het toilet en daarna waardeerde je de frisse lucht om je heen nog meer. Toen begon de afdaling, deze route was heel populair bij de Japanners dus het laatste gedeelte was erg druk. Alle wandeltochten in Japan was ik bijna niemand tegen gekomen en hier lopen ze tijdens een van de zwaarste in een keer allemaal. Het is grappig om te zien hoe ze zich aankleden. Helemaal voorbereid met zwarte thermobroeken, beenbeschermers tegen de regen, regenjacks, hoeden, wandelstokken en luxe wandelrugzakken. En daar lopen Sien en Felix in een jeans en gympen, respect. Dus de terug weg was heel vaak geduldig wachten (waar Japanners heel goed in zijn) omdat er maar een tegelijk op het pad kon lopen. En het was daar gebruikelijk om de klimmende hikers voor te laten gaan. En dan begroet je iedereen met Konnichwaaaa, wat na de zoveelste keer iets  minder enthousiast klinkt

image

 

image

 

Het blijkt dat wij Europeanen heel wat sneller lopen dan de Japanners en ze moesten dan ook regelmatig voor ons opzij

image

 

image

image

image

 

Na een heeeele lange tocht terug kwamen we na bijna negen uur hiken weer terug bij het startpunt. Maar het was wel een van de mooiste en heftigste wandeltochten die ik ooit gemaakt heb. Het was zeker de moeite waard maar zoals je aan onderstaande foto s kon zien was iedereen opgelucht en blij dat het erop zat.

 

image

image

 

In de avond hebben we onszelf beloond met een Japanse BBQ met heerlijke  gemarineerde stukjes vlees. Door de warmte van de BBQ in het midden had iedereen wel moeite om de ogen open te houden en we zijn daarna ook heel vroeg gaan slapen.

image

 

De volgende dag bleven alleen ik en Sien over, de rest ging weer met de boot terug. Sien en ik gingen een heel rustig dagje houden en genieten van de Hot spring aan de zee, dit was aan de andere kant van het eiland. Het was slecht weer deze dag, het blijkt maar weer hoeveel geluk we dag ervoor hadden met ideale omstandigheden. Maar in een natuurlijk heetwaterbad met de bekende rotte eiereen lucht maakt een beetje regen niet uit. Het was heerlijk voor onze spieren en we waren de enige dus we konden ook een fotootje maken.

image

image

 Na de onsen nog even een waterval bezocht en toen met de bus terug naar het hostel. In de avond hebben Sien en ik samen gegeten. Het is zo lastig om van buitenaf te zien wat voor eettentje het is. Er zijn geen ramen en je moet eerst een schuifdeur open doen om te kijken of het iets is. Het is vaak heel klein en je wordt onmiddelijk aangestaard. Na een paar te hebben bekeken werden we hartelijk ontvangen in een klein schattig tentje met Japanse tafels. Ze konden geen engels maar hadden gelukkig wel een engelse menukaart met hier en daar wat grappige foutjes. De vrouw was zo aardig en had volgens mij weinig westerse gasten, volgense mij vonden ze het ook erg grappig hoe wij een beetjes ongemakkelijk aan de lage tafel zaten. Ik moet echt eens iets aan mijn houding gaan doen. Nadat we wat dingetjes besteld hadden kwam de gastvrouw met ansichtkaarten aanzetten om aan ons te laten zien. Met gebaren hadden we een soort van gesprekje. Ze wilde ons echt vermaken. De gerechten waren heerlijk, dumplings met ee nvulling en noodlesoup. En op aandringen van de gastvrouw een soort gehakt van de flying fish. We zaten aardig vol toen ze met een dessert aan kwam, een was een present voor ons. Laat het er nou niet zo aantrekkelijk uit zien en zoals ik al een beetje verwachtte iets van red beans zijn in een zoete jelly variant. Maar ja, nu ze zo vriendelijk was geweest voor ons konden we dit gratis nagerecht niet laten staan. Met moeite hebben we de helft opgegeten totdat het echt tegen ging staan. Na heel veel arigatou (dank je wel)  en buigingen zijn we gegaan.

image

 

Ik had in de planning om de laatste dag een auto te huren, maar helaas was alles al gereserveerd. Ik teleurgesteld omdat ik de mooie stranden aan de andere kant waar ik nog niet geweest was wilde bezoeken. Toen bedacht ik me dat er ook ergens scooters te huur waren. De man van het hostel kon met moeite uiteindelijk een scooter voor me regelen. Ze zijn er hier niet zo happig om scooters uit te lenen aan toeristen. De volgende dag was het prachtig weer en na lekker buiten te hebben ontbeten was ik klaar om eens wat stranden te gaan verkennen. Sien ging vandaag ook met de boot terug dus ik ging  alleen op pad.

image

 

Dit was weer een dag vol WOW momenten en ik heb wel tien keer tegen mezelf gezegd hoe mooi het hier toch is. Niet normaal. Nou de foto s spreken wel voor zich, ik ben langs de kust op gereden met verschillende uitzichtpunten en afgelegen strandjes. Soms even landinwaarts voor een watervalletje, bergen en schattige huisjes waar voornamelijk ouderen wonen. Tijdens de hike in het midden van het woud zijn we geen een aap tegen gekomen die hier ook zouden zijn en dan lopen ze ineens gewoon op de weg.  Tussendoor geluncht op het bekendste en mooiste strand waar ook schildpadden hun eieren leggen. Toen kwam ik daar heel toevallig het groepje meiden tegen van het vrijwilligers traject en lieten ze me twee schattige mini schildpadjes zien. Dit was naast de hike ook echt een van de hoogtepunten van Japan. Heel erg geluk met het weer, want met mooi weer is het zelfs beter op de scooter dan met een auto. Een heerlijk vrij gevoel.

image

image

image

image

image

image

image

image

image

image

image

image

image

 

image

image

image

 

image

 

image

image

 

Morgen terug naar Kagoshima met de ferry en dan komt het einde echt in zicht met nog maar twee plaatsen te gaan. Help! ik wil nog niet werken.

Mijn locatie .

Comments 3 Reacties »

 

Ik werd uitgerust maar wel weer veel te vroeg wakker en had in het hostel eens een normaal ontbijt met ei en broodjes. Ook wel weer lekker hoor. Nu was het een snelle trein naar Hiroshima, en voor het eerst zag ik toen ik uit het raam keek dat deze heel snel gaat. Je voelt het niet en het reist heel comfortabel en in twee uurtjes heb je een grote afstand overbrugt. Hiroshima staat bekend om het peace memorial park en daar ging ik als eerste een bezoekje aan brengen. Na een stukje met de tram kwam je als eerste bij het A bomb dome. Het enige wat echt over is van wanneer de atoombom Hiroshima heeft verwoest.

 

 

Vervolgens loop je door het peace memorial park met gedenkbeelden en gebouwen. Met als voornaamste boodschap, dit nooit meer. Geen oorlog meer maar vrede op aarde. Het voelt heel gek om hier te lopen want langzaam begin je je bewuster te worden van wat hier heeft plaats gevonden. In het peace memorial museum wordt alles pas echt duidelijk. Ik heb me nooit zo bezig gehouden met dit stukje geschiedenis maar ik had een brok in mijn keel toen ik daar liep. Ik was blij dat ik goed geslapen had anders zou ik janken zijn uitgebarsten.

Op 6 augustus 1945 om 8.15 uur viel de allereerste atoombom op Hiroshima en heeft alles binnen een straal van 2 kilometer in een klap verwoest. Dit heeft ongeveer 140.000 duizend levens gekost. Waaronder veel onschuldige burgers en studenten die in die tijd in Hiroshima leefden. Het is onvoorstelbaar dat 1 bom een hele plaats in een klap weg kan vagen. En iedereen die het had overleefd had zware brandwonden omdat de bom alles verbrandde in de omgeving. Als je door het museum loopt zie je ook fotos van kinderen met de meest vreselijke brandwonden. En als je dat hebt overleefd dan is er nog de hoge radioactiviteit waar later veel mensen aan dood gingen door inwendige bloedingen, gezwellen en tumoren en leukemie. Ook daar zie je vreselijke plaatjes van. Maar het begin van het museum maakte op mij de grootste indruk, gewoon dat je stilstaat bij het feit wat er is gebeurd in de plaats waar jij nu bent. Ik hoorde het al van veel reizigers maar deze omgeving is inderdaad indrukwekkend. En dan wordt nog even duidelijk gemaakt dat er nog steeds atoomwapens zijn in de wereld. Dat is toch een angstig idee.

 

 

Na het peace memorial park waar ik echt even ontdaan uitkwam was het tijd voor iets luchtigers. Ik geef er niet zoveel om maar hoorde van meerdere reizigers dat je het moest meemaken. Honkbal! De populairste sport in Japan. En Hiroshima heeft een nieuw stadium waar die middag de thuisploeg speelde. Dus ik ging ze eens even aanmoedigen. GO Hiroshima Carps. Een geweldige sfeer met veel liederen en geklap met twee plastic baseball stokjes. Bij de 7e inning werden ballonnen opgeblazen en losgelaten. Ze hadden helaas verloren met 1 puntje. Wel fijn dat ik de meeste spelregels kende, een leuke ervaring om mee te maken.

 

 

 

 

De volgende dag ging ik met de trein en boot naar Miyajima Eiland. Dit eiland staat bekend om de beroemde grote rode tori vlakbij het eiland in het water. Hier heb ik alle vele plaatjes van gezien, ik kwam er als snel achter dat om een foto te nemen rechtvoor die tori je uren in de rij moest staan. En het was een zondag dus veel Japanners waren hier op stap. Dan maar van de zijkant en ook hier lopen herten vrij rond en als je niet uitkijkt ben je je kaart van het eiland kwijt want ze eten alles die beesten.

image

 

Je kon lekker rondslenteren langs de kade, het ziet erg gezellig uit met eettentjes en winkeltjes. Er waren parken en natuurlijk tempels. Bij een van de tempels was een pad met alleen maar boedhas om je heen.

image

Het eiland was groter dan ik dacht en je om het uitzicht te bewonderen kon je of de kabelbaan nemen of een hikingtrail doen. Ik twijfelend moest weer de uitdaging aangaan van mezelf en koos voor de hikingtrail, wat is nou 3,5 kilomter? Dat was dus 1,5 uur alleen maar trappen omhoog! Er kwam geen einde aan en ik heb weer zoveel gezweet, dit keer had ik graag tien van die handoekjes willen hebben die Japanners bij zich dragen. Mijn servetjes waren echt niet meer genoeg. Het valt me op dat in Japan alle vrouwen altijd op hoge hakken lopen zelfs op uitstapjes, echt overal. Ik dacht tijdens het wandelen, als ik nu een vrouw met hoge hakken tegenkom dan wordt ik gek. Want de paden waren best stijl en de trappen soms moeilijk te beklimmen. Het was wel echt een mooie wandeling. Soms ga je alleen voor het uitzicht maar dit was tijdens het wandelen al adembenemend.

image

 

Uiteindelijk kom je dan bij het uitzichtpunt aan. YES! Dan wordt er ook nog een soort overwinningsmuziekje gedraait daar, dat maakt de ervaring compleet haha. En overal in Japan zijn drankautomaten, zelf op de top van een berg. Wat was ik blij om te genieten van het uitzicht met een koel blikje cola

image

 

Natuurlijk moest ik ook weer lopend naar beneden om de ervaring compleet te maken en de kabelbaan was heel duur, dat ook. Weer heel veel zweten en af en toe bijna onderuit glijden maar uiteindelijk heelhuids weer beneden aangekomen. Je ziet het niet goed op onderstaande foto maar mijn hempdje, haar en lichaam is nat van het zweet. Wel supertrots op mezelf en wat zal ik in topconditie terugkomen.

 

image

 

Ik heb bij een van de winkeltjes een handoekje gekocht om eindelijk het zweet van mijn voorhoofd te kunnen vegen. Ik begin me stapje voor stapje aan te passen aan de Japanse cultuur. Dit handoekje zal me altijd herinneren aan de zware hiking trail op Miyajima. Na nog wat lokale hapjes te hebben gegeten terug met de boot en naar mijn hostel om eens uitgebreid te douchen. Onderweg naar de boot liepen er Japanners verkleed als Samoerai krijgers.

image

Nu met een lichte hoofdpijn zit ik achter de computer te typen maar het was weer een geweldige dag. De tijd gaat snel en ik ga nu het laatste gedeelte van mijn reis in. Morgen naar het zuidelijkste puntje van Japan en dan als het weer goed blijft naar het sub tropische eiland Yakushima, waar je ook weer veel kunt wandelen. Ik bestudeer van te voren wel even hoe stijl het omhoog gaat voordat ik nog aan een hike begin.

 

Mijn locatie .

Comments 4 Reacties »